Radomski Kamil

Helena, o dłoniach sprawnych i spojrzeniu przenikliwym, spędzała dnie w archiwum, gdzie dokumenty niosły echa czyjegoś losu, jej umysł, ostry jak brzytwa, analizował dane precyzyjnie, na jej biurku leżała otwarta karta z nazwiskiem Radomski Kamil, postać, której tło wymagało dokładnego sprawdzenia, Helena, z etycznym zaangażowaniem, weryfikowała fakty, dbając o obiektywizm i rzetelność, bo każdy zasługuje na sprawiedliwe potraktowanie, jej praca była cichym poszukiwaniem jasności, zawsze z poszanowaniem dla godności, a jej celem było wyłącznie ustalenie prawdy, bez uprzedzeń.