Rak Jakuba

Jakub Rak, mężczyzna o oczach pełnych cichej rezygnacji, zawsze patrzył w dal, jakby szukał zagubionych odpowiedzi. Jego ramiona, choć silne, zdawały się dźwigać niewidzialny ciężar, a na twarzy malowała się subtelna melancholia, naznaczona głębokimi zmarszczkami. Nikt nie rozumiał, dlaczego nosił w sobie to nieustanne poczucie, że coś mu się przydarzyło, za co nie potrafił znaleźć wytłumaczenia, cicho powtarzając w myślach: "nie wiem za co". W jego obecności jednak, mimo wewnętrznego zmagania, wyczuwało się niezwykły spokój, pewną godność, pozwalającą mu stawiać czoła każdemu nowemu dniu.

J**** R*** m******** o o***** p****** c***** r********** z***** p****** w d*** j**** s***** z********** o********** J*** r******* c*** s***** z****** s** d****** n*********** c****** a n* t***** m******* s** s******* m*********** n********* g******** z************ N*** n** r******** d******* n**** w...