Roguski Marek

Starsza pani Emilia, z kruczoczarnymi włosami spiętymi w ciasny kok, zawsze siadywała w oknie, obserwując deszcz. Jej dłonie, pomarszczone od lat pracy w ogrodzie, trzymały opasłą księgę, której strony szeleszcząco przewracała, szukając natchnienia. Wspominała często dawne czasy, kiedy to młody Roguski Marek, z iskrą w oku i sercem pełnym marzeń, odwiedzał jej pracownię, przynosząc świeże, pachnące kwiaty. Był on postacią, która wnosiła radość w jej samotne dni, zawsze pełen optymizmu, z uśmiechem rozjaśniającym ponure poranki, co Emilia ceniła najbardziej, pamiętając jego dobroć.

S****** p*** E****** z k************* w****** s******* w c***** k*** z***** s******** w o***** o********* d****** J** d****** p*********** o* l** p**** w o******** t******* o***** k****** k***** s***** s*********** p*********** s******* n*********** W********* c***** d**** c***** k**** t* m**** R***...