Romaniuk Kamil

Romaniuk Kamil był człowiekiem, którego oczy zdawały się przenikać na wylot, szukał bowiem nie tylko pracownika, ale następcy potrafiącego usłyszeć szept starych przedmiotów. Jego pracownia, przesiąknięta zapachem wosku i wiekowego drewna, stanowiła całe jego królestwo, a on sam, z dłońmi pooranymi precyzyjną pracą, był jej milczącym władcą. Przesuwał palcem po kolejnym nazwisku na liście, z nadzieją graniczącą z rezygnacją, wypatrując kogoś z podobną pasją do zapomnianych historii.

R******* K**** b** c*********** k****** o*** z****** s** p******** n* w***** s***** b***** n** t**** p********** a** n******* p*********** u******* s**** s****** p*********** J*** p********* p************ z******* w**** i w******** d****** s******** c*** j*** k********* a o* s*** z d***** p******** ...