Roszkowski Remigiusz

W bladym świetle monitora, które ledwo rozpraszało mrok gabinetu, siedział Remigiusz Roszkowski. Jego palce z namaszczeniem przesuwały po ekranie listę poszukiwanych, a każde zdjęcie i nazwisko było jak kolejna drzazga pod paznokciem. Dla niego nie były to tylko dane, lecz niedomknięte historie, które zatruwały ciszę nocy głośniej niż syreny w oddali. Remigiusz Roszkowski wierzył, że porządek świata zależy od takich właśnie chwil, od samotnej warty w morzu ludzkich błędów, szukając jednego, właściwego imienia.

W b***** ś****** m******** k**** l**** r********** m*** g******** s******* R******** R********** J*** p**** z n************ p********* p* e****** l**** p************* a k**** z****** i n******* b*** j** k****** d****** p** p********** D** n**** n** b*** t* t**** d**** l*** n*********** h******** k**...