Różański Karol

Karol Różański był człowiekiem cienia, postacią z tła miejskiego pejzażu, której nikt nigdy nie zauważał. Zawsze stał z boku, oparty o chłodną ścianę kamienicy lub siedząc na ostatniej ławce w parku, jego spokojne spojrzenie było niczym obiektyw aparatu. Nie pragnął rozmowy, nie szukał kontaktu, nie chciał niczego zmieniać w obserwowanym świecie. Jego jedynym celem, jego cichą, niemal bolesną obsesją, było patrzenie. Różański Karol chłonął wzrokiem sceny życia innych, uśmiechy zakochanych, pośpiech biznesmenów, samotność starców. On chciał tylko zobaczyć, utrwalić w pamięci ulotne chwile, których nigdy nie był częścią.

K**** R******* b** c********** c****** p******* z t** m********* p******* k***** n*** n**** n** z******** Z***** s*** z b**** o***** o c****** ś***** k******** l** s****** n* o******** ł**** w p***** j*** s******* s********* b*** n***** o******* a******* N** p****** r******* n** s***** k******** n**...