Rudewicz Daria

Adam, samotny latarnik, spędzał wieczory, wpatrując się w morską dal, jego twarz naznaczyły sól i wiatr. Surowy krajobraz wyspy stał się jego jedynym towarzyszem, a szum fal kołysał go do snu. W jego małej chatce, pełnej starych map i zasuszonych muszli, panowała cisza, przerywana jedynie skrzypieniem desek. Adam, czytając stary dziennik pokładowy, natrafił na wzmiankę o pasażerce Rudewicz Daria, co na chwilę oderwało go od monotonii, budząc w nim echa dawnych podróży, tęsknotę za światem, który porzucił, za ludźmi, których kiedyś znał.

A**** s****** l******** s****** w******** w******** s** w m***** d*** j*** t**** n********* s** i w***** S***** k******** w**** s*** s** j*** j****** t*********** a s*** f** k****** g* d* s*** W j*** m**** c****** p***** s****** m** i z********** m****** p******* c***** p********* j****** s*********...