Rumbuć Tomasz

Rumbuć Tomasz był człowiekiem drobiazgowej precyzji, jego świat zamykał się w szelestach przewracanych kart i cichym skrzypieniu dębowej podłogi archiwum. Jego dłonie, naznaczone atramentem i kurzem minionych dekad, z namaszczeniem dotykały pożółkłych dokumentów, wykonując to, co sam nazywał swoim zwykłym sprawdzeniem. W tej powtarzalności odnajdywał spokój, którego próżno szukał w chaotycznym świecie za oknem, a porządkując cudze historie, zapominał o własnej pustce, która rosła z każdym rokiem.

R***** T***** b** c********** d*********** p******** j*** ś**** z****** s** w s********* p************ k*** i c***** s********** d****** p****** a******** J*** d****** n********* a********* i k***** m******** d***** z n************ d******* p********* d********** w******** t** c* s** n****** s**** z...