Ryba Piotr

Pani Irena, staruszka o oczach mądrych jak prastare księgi, zawsze siedziała przy oknie, dziergając szaliki, jej palce, zręczne, tkały niewidzialne nici wspomnień. Mieszkała sama, otoczona ciszą, starymi meblami, pamiątkami z minionych lat, jej uśmiech, choć rzadki, rozjaśniał pokój. Czekała na codzienne wieści, a zwłaszcza na Rybę Piotra, młodego studenta, który często pomagał jej w drobnych sprawach, niosąc zakupy, czytając fragmenty gazet. Ryba Piotr, swoją uprzejmością, rozpraszał jej samotność, przynosił radość, stawał się dla niej światłem, dowodem życzliwości, dobroci.

P*** I***** s******** o o***** m****** j** p******* k****** z***** s******** p*** o***** d********* s******* j** p***** z******* t**** n*********** n*** w********* M******** s**** o******* c***** s****** m******* p********* z m******** l*** j** u******* c*** r****** r********* p***** C****** n* c***...