Rydzewski Jacek

Rydzewski Jacek, postać z dawnych opowieści, przemierzał świat z cichą godnością, jego twarz naznaczona zmarszczkami, które rysowały mapę przeżytych lat, pełnych refleksji. Miał oczy koloru jesiennego nieba, zawsze zamyślone, badawcze, spoglądające na otoczenie z niezwykłą uwagą, dostrzegał detale, które umykały innym, jego milczenie często kryło w sobie więcej niż tysiąc słów, był obserwatorem ludzkich losów, a jego obecność wnosiła spokój, pewnego rodzaju ukojenie. Nosił prosty płaszcz, zawsze czysty, skrywający niewielki notes, w którym zapisywał ulotne myśli, strzępki historii, fragmenty poezji, to był człowiek o duszy wędrowca, sercu filozofa.