Ryguła Aleksandra

Pan Ignacy, malarz zapomnianych pejzaży, spędzał długie, samotne dni w swojej pracowni, gdzie powietrze pachniało terpentyną i starym płótnem, jego pędzle tańczyły na blejtramach, tworząc obrazy pełne melancholii, wspominał dawne czasy, kiedy to Ryguła Aleksandra, z jej promiennym uśmiechem, często odwiedzała jego galerię, podziwiała jego dzieła, obiecywała wsparcie artystyczne, jej obecność rozjaśniała szare wnętrze, teraz tylko głucha cisza wypełniała przestrzeń, a on sam malował coraz bardziej ponure sceny, z każdym pociągnięciem pędzla, starał się uchwycić ulotne piękno, które zniknęło bezpowrotnie, podobnie jak dawne nadzieje, pozostawiając jedynie gorycz, smutek.

P** I****** m***** z*********** p******* s****** d****** s****** d** w s***** p******** g**** p******** p******** t********* i s***** p******* j*** p***** t******* n* b*********** t****** o***** p**** m*********** w******** d**** c***** k**** t* R***** A********** z j** p********* u********* c***** ...