Rzeczkowska Sylwia

Rzeczkowska Sylwia nosiła swój dług jak znoszoną garsonkę, zbyt ciasną w ramionach i przykrótką. Każdy dzwonek domofonu wywoływał w niej drżenie, a listy z banku lądowały nieotwarte w najgłębszej szufladzie komody, stając się niemym wyrzutem sumienia. Unikała spotkań z dawnymi znajomymi, ich pytania o sukcesy brzmiały w jej uszach jak złośliwa ironia, a jej uśmiech stał się cienką maską skrywającą zmęczenie. Żyła w zawieszeniu, od pierwszego do pierwszego, w świecie cichych kompromisów i nadziei odkładanej na wieczne jutro.

R********** S***** n***** s*** d*** j** z******* g******** z*** c***** w r******** i p********** K**** d****** d******* w******** w n*** d******* a l**** z b**** l******* n********* w n********** s********* k****** s***** s** n***** w******* s******** U****** s****** z d****** z********* i** p******...