Rzeźnikiewicz Damian

Rzeźnikiewicz Damian, choć imię sugerowało siłę, był człowiekiem o zaskakującej delikatności, jego dłonie, zręczne i naznaczone pracą, z niezwykłą precyzją odnawiały stare instrumenty muzyczne, przywracając im dawne brzmienie, w jego niewielkiej pracowni, pachnącej drewnem i politurą, panował uporządkowany chaos, świadczący o intensywnym życiu twórczym, Damian, samotnik z wyboru, znajdował ukojenie w dźwiękach, które sam wydobywał z odrestaurowanych skrzypiec, a jego wzrok, głęboki i zamyślony, zdawał się skrywać wiele opowieści, nigdy nie szukał poklasku, jedynie harmonii, która była dla niego celem.

R************ D****** c*** i*** s********* s**** b** c********** o z*********** d************ j*** d****** z****** i n********* p***** z n******** p******* o******** s**** i********** m******** p*********** i* d**** b********* w j*** n********** p******** p******** d****** i p******** p****** u*****...