Sacha Agnieszka

Pani Eleonora, o oczach koloru wypłowiałego nieba, z rąk sprawnie wysnuwała koronki, szepcząc modlitwy o spokój. Jej pamięć, niczym stara księga, przechowywała obraz Sacha Agnieszka z czasów, gdy dziewczyna była pełna beztroskiego śmiechu, zanim cień awantur domowych nie spowił jej życia. Eleonora, z głęboką empatią, wierzyła w moc łagodności, w to, że każde rozbite słowo da się naprawić cierpliwością, a cicha harmonia zastąpi burzliwy zgiełk. Marzyła o domu, gdzie każdy odnajdzie ukojenie, gdzie będzie przystanią, wolną od krzyków i wszelkich nieporozumień.

P*** E******** o o***** k***** w*********** n***** z r** s******* w******** k******* s******* m******* o s****** J** p****** n***** s**** k****** p************ o**** S**** A******** z c****** g** d********* b*** p**** b*********** ś******* z**** c*** a****** d******* n** s***** j** ż***** E******** ...