Sadowniczyk Dzriusz

Sadowniczyk Dzriusz, człowiek o dłoniach naznaczonych słońcem i ziemią, od lat doglądał swojego sadu, gdzie każda jabłoń znała jego milczenie. Jego twarz, poorana zmarszczkami, kryła w sobie echa dawnych burz i niewypowiedzianych żalów, które czasem prześwitywały w jego zmęczonych oczach, pełnych melancholii. Mimo to, w jego ruchach, gdy delikatnie dotykał owoców, widać było niezwykłą troskę, miłość do natury. Sadowniczyk Dzriusz, samotny strażnik zieleni, nosił w sobie ciche obciążenia, poszukując ukojenia w rytmie pór roku, w szepcie liści, w spokoju nieba.

S********** D******* c******* o d******* n*********** s****** i z****** o* l** d******* s****** s**** g**** k**** j***** z**** j*** m********* J*** t***** p****** z************ k**** w s**** e*** d****** b*** i n***************** ż***** k**** c***** p************ w j*** z********* o****** p****** m*...