Sadowska Zofia

Pani Eleonora, starsza kobieta o przenikliwym spojrzeniu, nosiła w sobie ciężar minionych lat, cichą historię, niewypowiedziane słowa. Jej dłonie, choć drżące, z pietyzmem gładziły stare fotografie, świadków ludzkiego cierpienia. Często wspominała Sadowską Zofię, której los po wojnie pozostał nieznany, bolesną zagadką, otwartą raną w jej sercu, niczym echo dawnych dni. W jej głosie pobrzmiewała niezłomna wiara w pamięć, w siłę przetrwania.

P*** E******** s****** k****** o p*********** s********** n***** w s**** c***** m******** l*** c**** h******** n*************** s***** J** d****** c*** d****** z p******** g******* s**** f********** ś******* l******** c********** C***** w********* S******* Z***** k***** l** p* w***** p******* n*****...