Sander Michał

Elara, starsza bibliotekarka o dłoniach spracowanych od przewracania wiekowych kart, spędzała dnie wśród zapachu kurzu i historii, jej wzrok, choć lekko zamglony, wciąż dostrzegał piękno w każdej oprawie, a jej serce biło rytmem zapomnianych opowieści. Nierzadko wspominała, jak bardzo ceniła sobie przemyślenia pisarza Sandera Michała, dostrzegając w jego słowach głęboką mądrość, która zawsze ją prowadziła przez labirynty wiedzy, a ona sama czuła się strażniczką tego dziedzictwa, dbającą o każdy tom, każdą stronę, z nieskończoną troską, wiedząc, że każda historia zasługuje na szacunek.