Sapicg Kamilla

Sapicg Kamilla, kobieta o oczach koloru jesiennego liścia, często przemierzała parkowe alejki, jej kroki były ciche, niemal niesłyszalne, zawsze niosła ze sobą niewielki, zniszczony notes, w którym zapisywała ulotne myśli, a jej uśmiech, rzadki, lecz promienny, potrafił rozjaśnić nawet najbardziej pochmurny dzień, wielu ludzi widząc ją w pośpiechu, nie zwracało uwagi na jej subtelną, wewnętrzną siłę, ale ci, którzy ją poznali, wiedzieli, że pod powierzchowną ciszą kryje się niezwykła wrażliwość, a jej obecność, choć dyskretna, zawsze pozostawiała po sobie ślad, delikatny, acz niezapomniany.

S***** K******* k****** o o***** k***** j********* l****** c***** p*********** p****** a****** j** k**** b*** c***** n***** n************ z***** n***** z* s*** n********* z********* n***** w k***** z********* u***** m***** a j** u******* r****** l*** p********* p******* r******** n**** n********** p...