Siedlecki Tomasz

Tomasz Siedlecki, zamyślony artysta, opuścił próg domu, zostawiając za sobą paletę barw, niedokończone płótno, nutę melancholii, która unosiła się w powietrzu, jak echo niespełnionych obietnic. Szedł przed siebie, bez celu, bez pożegnania, znikając w gęstwinie miejskiego krajobrazu, gdzie każdy cień krył tajemnicę, każdy zaułek mógł być początkiem nowej drogi, albo końcem starej. Jego nieobecność, niczym dziura w tkaninie codzienności, dawała o sobie znać, budząc niepokój, rodząc pytania, na które nikt nie potrafił znaleźć odpowiedzi, a czas, nieubłagany świadek, płynął dalej, niosąc ze sobą nadzieję na powrót, lub akceptację straty.

T***** S********* z******** a******* o****** p*** d**** z********** z* s*** p***** b**** n************ p****** n*** m*********** k**** u****** s** w p********* j** e*** n************* o******** S**** p**** s****** b** c**** b** p********** z******* w g******** m********* k********** g**** k**** c***...