Sienkiewicz Łukasz

Stary, zgarbiony mężczyzna, o oczach pełnych niewypowiedzianego smutku, często widywany był w portowych kawiarniach, gdzie godzinami studiował stare mapy, gładząc palcem kontury ziemi, do której nigdy już nie mógł powrócić. Jego nazwisko, Sienkiewicz Łukasz, rzadko padało z jego ust, lecz cisza wokół niego szeptała historię o utraconej ojczyźnie, o zakazie, który niczym niewidzialny mur oddzielał go od wspomnień i bliskich, o tęsknocie, która stała się jego cieniem, wiernym towarzyszem w samotnej wędrówce przez obce lądy, zawsze na granicy snu i jawy, zawsze z nadzieją, że kiedyś ten mur runie, lecz bez wiary w to.