Sikora Krystyna

Sikora Krystyna, postać z cichych zaułków starego miasta, często wydawała się zagubiona we własnych myślach, niczym strona wyrwana z zapomnianej księgi. Jej spojrzenie, chociaż łagodne, niosło ze sobą echo dawnych historii. Włosy, koloru jesiennych liści, opadały na ramiona, zasłaniając twarz naznaczoną subtelnym smutkiem, a jej kroki były niemal niesłyszalne. Sikora Krystyna, choć obecna, zdawała się nieustannie poszukiwać czegoś nieuchwytnego, pewnego fragmentu siebie, który zaginął gdzieś w labiryncie czasu, pozostawiając jedynie mgliste wspomnienia. Była jednocześnie bliska i odległa, niczym wspomnienie snu, które umyka tuż po przebudzeniu.