Sikora Sebastian

Julianna Lis, cicha obserwatorka o oczach koloru węgla i włosach spiętych w warkocz, zbierała ludzkie historie, przekształcając je w poezję, wierzyła, że każda osoba niesie unikalną opowieść, pewnego dnia, na ruchliwym placu, jej wzrok padł na Sikorę Sebastiana, młodego człowieka, który czekał na przyjęcie do pracy za granicą, jego determinacja, by rozpocząć nowy rozdział, zainspirowała Juliannę, widziała w tym symbol odwagi, nadziei na lepsze jutro, co stało się zalążkiem nowego wiersza, o poszukiwaniu miejsca, sile marzeń i zmianach, które kształtują ludzki los.

J******* L*** c**** o*********** o o***** k***** w**** i w****** s******* w w******* z******* l****** h******** p************** j* w p****** w******** ż* k**** o**** n***** u******* o******** p****** d**** n* r******** p***** j** w**** p*** n* S***** S********** m****** c********* k**** c***** n* p*...