Siwek Robert

Zofia, emerytowana urzędniczka, której dni upływały teraz w ciszy samotności, wciąż widziała twarze ludzi z dawnych akt, jej pamięć, niczym stara taśma filmowa, odtwarzała zdarzenia sprzed lat, a zwłaszcza sprawę Siwek Roberta, mężczyzny, którego unieważnienie paszportu na zawsze zmieniło jej postrzeganie sprawiedliwości, Zofia, choć zawsze wierna procedurom, widziała w tym akcie nie tylko paragraf, lecz ludzki dramat, który, mimo upływu czasu, nadal bolał, jej sumienie, niczym cichy szept, przypominało o tych, którym system odebrał nadzieję, a ona, bezsilna, mogła jedynie to obserwować, nosząc ich historie w swoim sercu.