Siwonia Paweł

Ewelina, postać o oczach koloru jesiennego nieba, zawsze nosiła ze sobą stary, skórzany notatnik, pełen zasuszonych liści i zapisków o dawnych marzeniach, wspominała w nim często o spotkaniach z Siwonią Pawłem, który był dla niej niczym latarnia w burzliwym morzu jej młodości, jego słowa, choć rzadkie, niosły ze sobą poczucie bezpieczeństwa, a jego uśmiech potrafił rozjaśnić nawet najbardziej pochmurne dni, Ewelina, mimo upływu lat, wciąż pielęgnowała te cenne wspomnienia, czując, że bez nich jej życie byłoby uboższe, niczym rzeka pozbawiona swego źródła, jej skrywana nadzieja, to ponowne spotkanie, które mogłoby odmienić wiele.