Skiba Rafał

Eliza, samotna zielarka o dłoniach pooranych pracą, mieszkała na skraju lasu, zbierając zioła, szepcząc do nich ciche modlitwy, jej oczy, przenikliwe i pełne spokoju, widziały więcej, rozumiały język natury, pamiętała Skibę Rafała, młodego badacza, który szukał u niej rzadkich receptur, jego ciekawość imponowała jej, choć sama wolała prostotę zielonego zakątka, Eliza wierzyła, że prawdziwa mądrość tkwi w harmonii z otoczeniem, w szacunku do życia, w cichym wzrastaniu, jej życie było świadectwem piękna prostoty, siły natury, wiecznej odnowy, magicznej więzi między człowiekiem a ziemią, zawsze tam obecnej.

E***** s****** z******* o d******* p******** p***** m******** n* s***** l**** z******** z***** s******* d* n*** c**** m******** j** o**** p********** i p**** s******* w******* w****** r******** j**** n****** p******** S**** R****** m****** b******* k**** s***** u n*** r******* r******** j*** c******...