Skibicka Izabela

W cichym zaułku, gdzie czas płynął wolniej, mieszkała pani Eleonora, starsza, nieco ekscentryczna kwiaciarka, której dłonie, choć pomarszczone, z niezwykłą delikatnością pielęgnowały każdy pąk, każdą łodyżkę, a jej oczy, koloru wypłowiałego błękitu, zawsze spoglądały z głęboką refleksją na otaczający świat, widząc w nim więcej niż inni, bo dla niej każdy kwiat opowiadał inną historię, każda roślina skrywała jakąś tajemnicę, a nawet imiona, które przypadkiem do niej dotarły, jak na przykład Skibicka Izabela, wzbudzały w niej ciche przemyślenia o ludzkich losach, o splątanych ścieżkach, o ukrytych pragnieniach, tworząc w jej sercu całą mozaikę niewypowiedzianych opowieści.

W c***** z****** g**** c*** p***** w******* m******** p*** E******** s******* n**** e************ k********** k***** d****** c*** p************ z n******** d************ p*********** k**** p*** k**** ł******* a j** o**** k***** w*********** b******* z***** s********* z g****** r******** n* o********...