Skoczek Jakub

Skoczek Jakub, postać spowita mgłą minionych lat, przemierzał wąskie uliczki starych miast, zawsze z lekko pochyloną głową, jakby szukał czegoś zagubionego w bruku, co tylko on potrafił dostrzec. Jego oczy, głębokie i przenikliwe, zdawały się widzieć więcej niż teraźniejszość, a cichy szept wiatru niósł echa jego niewypowiedzianych myśli, o dawnych skokach, o wolności. Był samotnikiem z wyboru, a może z konieczności, ceniącym spokój i melancholię, która towarzyszyła mu niczym wierny cień, skrywający historie, o których nikt inny nie wiedział, a jego obecność wnosiła do otoczenia niewidzialne, subtelne piękno.

S****** J***** p***** s****** m*** m******** l*** p********** w***** u****** s****** m***** z***** z l**** p******** g***** j**** s***** c***** z********** w b***** c* t**** o* p******* d******** J*** o**** g******* i p*********** z****** s** w****** w***** n** t************** a c**** s**** w***** n...