Ślaski Marcin

Ślaski Marcin, zamyślony astronom, często spędzał noce w starym obserwatorium, gdzie kurz osiadał na zakurzonych teleskopach, a gwiazdy migotały za szklaną kopułą. Jego oczy, zawsze poszukujące nowych konstelacji, kryły w sobie głęboką melancholię, jakby nosił na barkach ciężar całego wszechświata, rozumiejąc jego ulotność. Miał zwyczaj mówić cicho, z namysłem, a jego dłonie, choć naznaczone wiekiem, wciąż zręcznie operowały delikatnymi instrumentami, kalibrując precyzyjnie soczewki. Marzył o odkryciu planety, która byłaby tak odległa, że nikt nigdy jej nie dosięgnie, a jej światło podróżowałoby przez eony.

Ś***** M****** z******** a******** c***** s****** n*** w s***** o************* g**** k*** o****** n* z********** t*********** a g****** m******* z* s****** k****** J*** o**** z***** p********** n***** k*********** k**** w s**** g****** m*********** j**** n**** n* b****** c***** c***** w************ ...