Slawinski Kamil

Piotr, samotny rybak, co ranka wypływał na morze, jego twarz, poorana wiatrem i solą, kryła spokój pradawnych głębin, a wzrok widział więcej niż inni, Piotr nie szukał bogactw, lecz ciszy, którą znajdował na otwartych wodach, szeptano, że pamiętał opowieści, które Slawinski Kamil spisał w młodości, a potem zapomniał, rybak, choć milczący, był strażnikiem tych historii, ich cichym powiernikiem, jego życie toczyło się w rytmie fal, a serce biło w zgodzie z przypływami i odpływami, świadectwo niezłomnej woli i głębokiej łączności z naturą.