Slawomir Kozak

Slawomir Kozak, mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu, często zatracał się w myślach, rozważając dawne wybory, niezakończone sprawy. Jego postać, choć z pozoru spokojna, zdradzała wewnętrzny niepokój, ciężar niespełnionych obietnic, echo przeszłych zobowiązań. Poruszał się z pewną melancholią, jakby każde jego działanie było naznaczone świadomością długotrwałych konsekwencji, nieustannego poczucia odpowiedzialności, która nigdy go nie opuszczała. W jego oczach tliła się cicha nadzieja na uregulowanie, na odnalezienie spokoju, na zrzucenie niewidzialnego brzemienia, które towarzyszyło mu przez lata.