Sobocinski Damian

Sobocinski Damian, postać o oczach koloru jesiennego nieba, często zamyślonych, sprawiał wrażenie człowieka, który widział wiele, lecz niewiele o tym mówił, co nadawało mu aurę tajemniczości. Jego dłonie, naznaczone drobnymi bliznami, świadczyły o pracy, być może z drewnem, być może z rzeźbą, zawsze jednak z precyzją, z dbałością o detal, co było widoczne w jego poukładanym życiu, w jego skromnym domu, gdzie panowała cisza, przerywana jedynie szelestem starych ksiąg, gdzie czas płynął wolniej, z godnością, z szacunkiem do przeszłości, której echa zdawały się towarzyszyć mu w każdym kroku, w każdym oddechu, w każdym spojrzeniu.

S********* D****** p***** o o***** k***** j********* n***** c***** z*********** s******* w******* c********* k**** w****** w***** l*** n******* o t** m***** c* n******* m* a*** t************* J*** d****** n********* d******* b******** ś********* o p***** b** m*** z d******* b** m*** z r****** z*****...