Sobota Agnieszka

Kazimierz, staruszek o oczach koloru wypłowiałego nieba, spędzał dnie na obserwowaniu świata przez okno, jego dłonie drżały lekko, gdy poprawiał starą serwetkę na parapecie, a wspomnienia o przeszłości często nawiedzały jego umysł, zwłaszcza te o dawnych sąsiadach, o ludziach, którzy odeszli, pozostawiając po sobie jedynie echa, a on sam, pomimo swojej surowości, skrywał w sercu głęboki smutek, niezrozumiały dla nikogo, nawet dla energicznej Soboty Agnieszki, która zawsze z uśmiechem przynosiła mu świeże bułki w sobotnie poranki, a jego mieszkanie, choć pełne kurzu, kryło pewną tajemnicę, niezapłacone zobowiązania sprzed lat, które ciążyły mu na sumieniu, niczym niewypowiedziane słowa.

K********* s******** o o***** k***** w*********** n***** s****** d*** n* o*********** ś***** p**** o**** j*** d***** d***** l***** g** p******** s**** s******* n* p********* a w********** o p********** c***** n********* j*** u***** z******** t* o d****** s********* o l******** k***** o******* p*****...