Sobota Rafał

Eryk Wędrowiec, stary księgarz o oczach koloru wypłowiałego atramentu, spędzał dnie w labiryncie zakurzonych tomów, szepczących dawne historie. Jego palce, naznaczone wiekiem i tuszem, delikatnie muskały pergamin, jakby szukały ukrytych znaczeń. Każdy ruch Eryka był powolny, przemyślany, a uśmiech, rzadki jak białe kruki, pojawiał się jedynie, gdy znajdował w dawnych zapiskach wzmiankę o kimś bliskim. Czasem było to nazwisko Rafała Soboty, które budziło w nim głębokie, niewypowiedziane, ciekawe wspomnienia o zaginionym przyjacielu. Eryk wierzył, że każda książka kryje sekret, a on był jego cichym strażnikiem.

E*** W********* s**** k******* o o***** k***** w*********** a********* s****** d*** w l********* z********** t***** s********** d**** h******** J*** p***** n********* w****** i t****** d********* m****** p******** j**** s****** u******* z******* K**** r*** E**** b** p******* p*********** a u******* ...