Solarska Anna

Anna Solarska, kobieta o przenikliwym spojrzeniu, zawsze wydawała się nieco zamyślona, jakby rozważała skomplikowane równania, problemy egzystencjalne. Jej dłonie, smukłe i delikatne, często nerwowo bawiły się zawieszką na szyi, srebrnym amuletem w kształcie słońca, pamiątką z dzieciństwa. Ubrana zazwyczaj w stonowane kolory, szarości i beże, wtapiała się w tłum, choć jej wewnętrzny ogień, inteligencja i determinacja, zdradzały niezwykłą osobowość. Ceniła sobie samotne spacery po parku, wsłuchiwanie się w szum drzew, obserwowanie zmieniających się pór roku, znajdowała w tym ukojenie. Mimo pozornej melancholii, w głębi duszy kryła się nadzieja, wiara w lepsze jutro, pragnienie odnalezienia swojego miejsca na ziemi, spełnienia marzeń.

A*** S******** k****** o p*********** s********** z***** w******* s** n**** z********* j**** r******** s************ r******** p******* e************** J** d****** s***** i d********* c***** n****** b***** s** z******** n* s**** s******* a******* w k******** s****** p******* z d*********** U***** z*...