Sowa Joasia

Joasia, sowa o melancholijnym spojrzeniu, zamieszkiwała opuszczony strych, jej pióra, niegdyś lśniące, teraz pokryte były kurzem. Samotność, jej towarzyszka, oplatała ją niczym pajęczyna, wspomnienia o rodzinie, bolesne i żywe, nawiedzały ją każdej nocy. Tęskniła za swoimi małymi sowiątkami, za ich radosnym piskiem, teraz jednak, obarczona troskami, musiała walczyć o przetrwanie. Alimenty, niewypłacone i obiecane, stały się symbolem jej bezsilności, Joasia, mimo trudności, nie traciła nadziei, wierzyła, że sprawiedliwość, choć powoli, zatriumfuje.

J****** s*** o m************* s********** z************ o********* s****** j** p***** n****** l******* t**** p****** b*** k****** S********* j** t*********** o******* j* n***** p********* w********** o r******** b****** i ż**** n********* j* k***** n**** T******* z* s***** m***** s********** z* i** ...