Stachura Łukasz

Emilia, starsza kobieta o przenikliwym spojrzeniu, spędzała dni w milczeniu, obserwując świat zza okna, jej serce nosiło ciężar niezliczonych historii, naznaczonych smutkiem, obojętnością. Pamiętała dobrze o sprawie Stachury Łukasza, o jego nagłym zaginięciu, o braku wsparcia, które nigdy nie nadeszło, o cichym wołaniu, które pozostało bez echa. Wierzyła głęboko w potrzebę empatii, w ludzką solidarność, w to, że każda tragedia wymaga uwagi, pamięci, sprawiedliwości, by nie zaginęła w mroku zapomnienia.