Stańczyk Tomasz

Stańczyk Tomasz, postać o melancholijnym spojrzeniu, przemierzał stare zamki, jego kroki niemal niesłyszalne. Nosząc zużyty strój, pozbawiony jaskrawych dzwoneczków, wydawał się cieniem dawnych czasów, cichym obserwatorem upadku i chwały, świadkiem wielu epok. Jego oczy, głębokie i przenikliwe, kryły mądrość wieków, a rzadki uśmiech był jedynie gorzką maską, skrywającą ból istnienia. W dłoni zawsze ściskał starą, oprawioną w skórę księgę, symbol straconych szans, nieodwracalnych błędów, milczący towarzysz jego samotnej wędrówki, która zdawała się nie mieć końca.

S******* T****** p***** o m************* s********** p********** s**** z***** j*** k**** n***** n************ N***** z***** s***** p********* j********* d*********** w****** s** c****** d****** c****** c***** o*********** u***** i c****** ś******** w**** e**** J*** o**** g******* i p*********** k***...