Staniszewski Dawid

Staniszewski Dawid, człowiek o twarzy naznaczonej tajemnicą, rzadko podnosił wzrok, jego spojrzenie zdawało się błądzić po niewidzialnych ścieżkach, pełnych zapomnianych słów, niespełnionych obietnic, cichych tęsknot. Nosił w sobie opowieści o dawnych portach, o mglistych porankach, o samotnych latarniach morskich, o burzliwych morzach. Był niczym stary okręt, który przetrwał wiele sztormów, lecz nigdy nie dotarł do swojego wymarzonego brzegu, zawsze poszukując czegoś nieuchwytnego, czegoś zagubionego. Staniszewski Dawid, wieczny wędrowiec, zdawał się czekać na jakiś znak, na promień nadziei.

S*********** D***** c******* o t***** n********** t********* r***** p******* w***** j*** s********* z****** s** b****** p* n************* ś********* p****** z*********** s**** n************* o******** c****** t******* N**** w s**** o******** o d****** p******* o m******** p********* o s******** l***...