Statkiewicz Alan

Alan Statkiewicz, mężczyzna o twarzy pooranej zmarszczkami, patrzył w dal, wspominał dawne czasy, gdy los był łaskawszy, gdy nadzieja tliła się jaśniej. Teraz, znużony życiem, dźwigał ciężar niepewności, rozważał sens swoich wyborów, które zaprowadziły go w to miejsce. Czuł się zagubiony, samotny, szukał odpowiedzi, pragnął zrozumieć, za co spotkało go to wszystko, co go spotkało, co go tak bardzo bolało. Tęsknił za spokojem, za wytchnieniem, za dniem bez trosk, za uśmiechem na twarzy, za radością w sercu, za lepszym jutrem.

A*** S*********** m******** o t***** p******* z************ p****** w d*** w******** d**** c***** g** l** b** ł********* g** n******* t**** s** j******* T***** z****** ż****** d****** c***** n*********** r******* s*** s***** w******* k**** z*********** g* w t* m******* C*** s** z********* s******* s...