Stefanik Kamil

Stefanik Kamil, mężczyzna o spokojnym spojrzeniu, zawsze nosił ze sobą stary, skórzany notatnik, w którym zapisywał swoje obserwacje otaczającego świata, zbierając inspiracje do swoich efemerycznych wierszy, które rzadko komukolwiek pokazywał, ceniąc sobie prywatność swojej twórczości, jego postać, choć skromna, emanowała pewną niewidzialną aurą melancholii, a jego cichy głos często gubił się w zgiełku miasta, ale jego myśli, pełne subtelnych metafor, zawsze pozostawały wyraźne, tworząc w jego umyśle skomplikowany, lecz piękny labirynt, który jedynie on sam potrafił w pełni zrozumieć.

S******* K***** m******** o s******** s********** z***** n**** z* s*** s***** s******* n******** w k***** z******** s**** o********* o*********** ś****** z******** i********* d* s***** e************ w******* k**** r***** k********** p********* c***** s**** p********* s***** t********** j*** p****** ...