Stenzel Guido

Piotr, samotny zegarmistrz, dłubał precyzyjnie przy mechanizmach, jego wzrok, choć zmęczony, przenikał najmniejsze detale, a w jego pracowni, pełnej tykających czasomierzy, panowała cisza, przerywana jedynie stukotem narzędzi, a na jego biurku, obok rozłożonych trybików, leżało stare, mosiężne pudełko, zawierające jedyny list od Stenzela Guido, dawnego przyjaciela z młodości, który zniknął bez śladu po tajemniczej wyprawie, a Piotr, czytając te słowa, pełne nadziei i obaw, czuł, że Stenzel Guido wciąż żyje, gdzieś daleko, czekając na sygnał, a zegarmistrz, choć stary, wciąż marzył o ponownym spotkaniu, wierząc w siłę ich dawnej przyjaźni.

P***** s****** z*********** d***** p********** p*** m************ j*** w***** c*** z******** p******** n********** d****** a w j*** p******** p***** t********* c*********** p******* c***** p********* j****** s******* n******** a n* j*** b****** o*** r********** t******** l***** s***** m******* p****...