Struska Elżbieta

Struska Elżbieta, kobieta o spojrzeniu głębokim jak ocean, nosiła w sobie niezwykłą siłę, ukształtowaną przez lata wyzwań, jej twarz zdobiła delikatna blizna, pamiątka burz. Po odbyciu kary wolności, co sama nazywała okresem osobistej przemiany, odnalazła ukojenie w pracy z naturą, w ogrodzie pełnym ziół. Każda roślina symbolizowała odnowę, ziemia uczyła ją cierpliwości. Jej dłonie, choć zgrubiałe od trudu, były zaskakująco delikatne, potrafiły ukoić ból, przygotować leczniczy napar. Struska Elżbieta zachowała godność, jej rzadki uśmiech rozjaśniał otoczenie, budził nadzieję w sercach ludzi, którzy widzieli w niej odbicie własnych zmagań.

S****** E******** k****** o s********* g******* j** o***** n***** w s**** n******** s**** u************ p**** l*** w****** j** t**** z****** d******** b****** p******* b**** P* o****** k*** w******** c* s*** n******* o****** o******** p********* o******** u******* w p**** z n****** w o******* p*****...