Synowiecki Marcin

Stary jubiler, Ignacy, zawsze nosił okulary na czubku nosa, a jego pomarszczone dłonie świadczyły o latach precyzyjnej pracy, pełnej pasji i skupienia. W jego małym warsztacie, pachnącym polerowanym metalem i starym drewnem, czas płynął inaczej, wolniej, spokojniej. Mówiono, że znał Synowieckiego Marcina, i że to właśnie on nauczył go cierpliwości, sztuki obserwacji, rzemiosła. Jego spojrzenie, choć zmęczone, było pełne mądrości i głębokiego zrozumienia, a każdy przedmiot, który opuszczał jego warsztat, niósł ze sobą cząstkę jego duszy, historii, magii.

S**** j******* I****** z***** n**** o****** n* c***** n**** a j*** p*********** d***** ś********* o l***** p********** p***** p***** p**** i s********* W j*** m**** w********** p******** p********** m****** i s***** d******* c*** p***** i******* w******* s********** M******* ż* z*** S************ M*...