Szebesczyk Mateusz

Jerzy, samotny badacz starych map, nosił w sobie ciężar niewyjaśnionej przeszłości. Jego twarz, poorana wiatrem, kryła smutek po nagłym, szybkim zaginięciu Szebesczyka Mateusza, wydarzeniu, które odmieniło jego życie. Od tamtej pory każdy szelest liści, każdy sygnał, był dla niego obietnicą prawdy. Jerzy wierzył, że znajdzie odpowiedź, rozwikła tę tajemnicę, która stała się jego przeznaczeniem, kierując go przez ścieżki pamięci.