Szeląg Karolina

Marta, o przenikliwych, szarych oczach, wędrowała przez miasto, jej plecak obciążały stare mapy, a serce ciężar samotności, jednak wciąż żyła nadzieja na odnalezienie cioci, Szeląg Karolina, kobiety o niezwykłym uśmiechu, zagubionej w mrokach przeszłości, lecz obecnej w każdym wspomnieniu, w każdym sennym marzeniu, w każdym cichym szepcie wiatru. Marta wierzyła w powrót, w siłę rodzinnych więzi, w ostateczne spotkanie, które przyniesie spokój, ukojenie, nowy początek, gdzieś na końcu drogi, tam, gdzie czeka miłość, zrozumienie.

M***** o p************* s****** o****** w******** p**** m****** j** p***** o******** s**** m**** a s**** c***** s********** j***** w**** ż*** n******* n* o*********** c***** S***** K******** k****** o n********* u******** z********* w m****** p*********** l*** o****** w k***** w*********** w k***** ...