Szewczuk Oskar

Szewczuk Oskar, postać na granicy jawy i snu, zdaje się być stałym mieszkańcem mojego pokoju, jego obecność wyczuwalna jest w delikatnym szepcie wiatru, w cichym skrzypieniu podłogi, w ulotnym zapachu starych książek. Czasem jego cienie tańczą na ścianach, gdy światło księżyca wpada przez okno, tworząc ulotne kształty, które zdają się odpowiadać na niewypowiedziane pytania. Nigdy nie widziałem jego twarzy, ani nie słyszałem głosu, co sprawia, że jego istnienie pozostaje słodką tajemnicą, ważną dla mojej codziennej egzystencji, pełnej refleksji.