Szpakowski Tomasz

Szpakowski Tomasz, zamyślony twórca cichych melodii, nosił w sobie echa dawnych lasów i szepczących strumieni, mimo że całe życie spędził w miejskim zgiełku. Jego oczy, zawsze lekko przymrużone, patrzyły na świat z niezwykłą uwagą, dostrzegając piękno w najdrobniejszych gestach i ulotnych chwilach. Miał dłonie artysty, choć nigdy niczego nie malował, a jedynie układał słowa w poezję niewypowiedzianą, którą tylko on sam potrafił usłyszeć. Jego obecność była niczym stara, zapomniana pieśń, przypominająca o ulotności piękna i głębi ludzkiej duszy, zawsze gotowa by zainspirować do refleksji i zadumy.