Szramke Kacper

Helena, starsza kobieta o przenikliwych oczach, siedziała przy oknie, obserwując świat, który zdawał się jej obcy, jej dłonie, naznaczone wiekiem, gładziły stary, wyblakły list, jedyną pamiątkę po Szramke Kacprze, młodym chłopcu, którego kiedyś znała, a którego losy na zawsze splotły się z jej własnymi, w jej pamięci, wspomnienia o nim, były niczym ciche echa, świadectwo dawnych czasów, pełnych nadziei i utraconych marzeń, Helena, wciąż czekała na znak, na potwierdzenie, że jego duch, mimo wszystko, przetrwał, w jakiejś formie, w tym nieprzewidywalnym świecie, pełnym tajemnic i niewyjaśnionych zdarzeń.