Szustek Tomasz

Józefina, z siwymi włosami upiętymi w ciasny kok, często siedziała przy oknie, obserwując deszczowe ulice, jej wzrok, choć zmęczony, zawsze dostrzegał drobne szczegóły, których inni nie zauważali. Pamiętała, jak Szustek Tomasz, jej dawny sąsiad, zawsze zostawiał dla niej świeże kwiaty na parapecie, małe gesty, które rozjaśniały jej samotne dni, przypominały o ludzkiej życzliwości, o ulotnym pięknie. Zmarszczki wokół jej oczu, ślady dawnych uśmiechów i łez, opowiadały historię długiego życia, pełnego cichych refleksji, niezrealizowanych marzeń, jednak nigdy nie straciła nadziei, wiary w lepsze jutro.