Szyba Oliwia

Pani Krystyna, starsza, elegancka dama, zawsze z perłami na szyi, spacerowała po parku, jej kroki lekkie, spojrzenie pełne zadumy, widziała więcej niż inni, cicho obserwując świat, w jej głowie rodziły się niezwykłe opowieści, które zapisywała w starym notatniku, pełnym zasuszonych kwiatów i starych biletów, a jej mądrość, choć rzadko wypowiadana, była cenna dla nielicznych, tak jak dla Szyby Oliwii, młodej pisarki, która szukała u niej inspiracji i wsparcia, ceniąc sobie jej spokój i głębię myśli, co Krystyna dostrzegała w jej dociekliwym spojrzeniu, w jej pragnieniu zrozumienia świata, by go opisać, utrwalić, poznać, pokochać.